Dag voor vertrek naar Rhodos

Nog even en we reizen naar het mythische eiland Rhodos in Griekenland. Het eiland ligt vlak voor de Turkse kust en heeft een aangenaam klimaat. Vanuit de lucht ziet Rhodos er zo uit:

Vannacht vertrekt onze vlucht op de absurde tijd van 4:40! Maar als het goed is hebben we alle tijd als we eenmaal aangekomen zijn in ons hotel. Het “Calypso Beach Resort” in Faliraki is de comfortabele plaats waar vanuit we het eiland acht dagen lang verder zullen gaan verkennen.

Behalve veel Giros eten en lekker genieten van de zon gaan we ook de bezienswaardigheden van het eiland bezoeken. O.a. de oude stad Lindos en natuurlijk de plaats waar de legendarische Kolossus van Rhodos ooit gestaan moet hebben, staan op ons programma!

Calypso Beach en Faliraki

Dat onze vlucht met Arkefly op een onzalige tijdstip vertrok had wel weer het voordeel dat we bij aankomst een werkelijk prachtig uitzicht hadden over de Griekse eilanden Nisyros en Tiros.

Laagvliegend door de bijna onbewolkte lucht zagen we uiteindelijk onze eindbestemming Rhodos. De hoofdstad Rhodos stad is duidelijk waarneembaar. Het valt op dat veel huisjes in het wit gebouwd zijn, wat bijdraagt aan de schilderachtige authentieke uitstraling van het eiland.

Eenmaal in het hotel gekomen zien we dat we als verwende toerist zeker niets tekort zullen komen. Diverse zwembaden, de ligging direct aan het zonnige strand en de vriendelijke bediening maken dat we ons meteen thuisvoelen.

De eerste dag nemen we ons voor om de omgeving van het hotel en het nabij gelegen dorp Faliraki te gaan verkennen. Langs de kust liggen diverse imposante hotels zoals het onze. Een wandeling van ruim 30 minuten brengt ons in Faliraki.

Hier zien we alle ingrediënten van een typische badplaats: massa’s winkeltjes, cafés en restaurants. Sommige gebouwtjes zijn fraai vormgegeven.

Het is echter opvallend dat de meeste winkels gesloten zijn. De straten bieden een verlaten, desolate indruk. Deels zal dit zijn omdat het hoogseizoen nog niet is begonnen, maar veel bouwwerken zien er vervallen uit. Geen gezelligheid, weinig vertier. Een kleine tegenvaller toch dit Faliraki.

Ons humeur verbetert aanzienlijk als we een tentje ontwaren waar ze heerlijke milkshakes blijken te serveren, nabij een niet zeer historisch verantwoorde replica van de kolossus van Rhodos. We maken ons maar op voor de terugtocht. Morgen zullen we Rhodos-stad gaan bezoeken. Volgens alle boekjes en reisgidsen een absoluut hoogtepunt van het eiland, dat willen we niet missen natuurlijk!

Rhodos stad, het Paleis van de Grootmeester en de Kolossus van Rhodos

We stapten vandaag op de bus en arriveerden na een ritje van 20 minuten in het centrum van Rhodos stad. Deze stad bestaat uit drie delen: de oude stad, het nieuwe commerciële centrum en het ‘saaie’ deel van de stad waar de meeste inwoners wonen. Dit laatste deel lieten we vanzelfsprekend links liggen. We liepen nabij het “paleis van de grootmeesters” de oude stad binnen.

Het stadsdeel is ommuurd door een metershoge stenen muur die gebouwd is in de 14e eeuw, de tijd dat de Johannieter ridderorde het eiland beheerste.

Het enorme Paleis van de Grootmeesters (Anaktoro ton Arkhonton), eveneens een product van de Johannieter bouwdrift, is het meest indrukwekkende gebouw dat we in de oude stad aantroffen.

Ondanks al deze schier onneembare vestingen en versterkingen wisten de Turken in 1522 toch Rhodos in te nemen, na een beleg van 70 jaar hadden ze de ridders niet verslagen, maar ze waren uitgehongerd. Uit die tijd liggen de ruïnes nog steeds bezaaid met stenen kanonskogels. Ik heb het even getest, maar ze zijn echt loodzwaar!

De oude stad van Rhodos, die terecht in zijn geheel op de werelderfgoedlijst staat, doet middeleeuws aan, met smalle straatjes en kenmerkende huisjes. We hebben hier een hele tijd rondgelopen, o.a. over de Ippoton (ridderstraat). In het centrum van de oude stad waren ook de nodige winkeltjes te vinden.

De invloed van de diverse volkeren die het eiland hebben bezet zie je goed terug in de oude stad. Naast Byzantijnse kerken en oud Griekse gebouwen staan er bijvoorbeeld ook grote moskeeën. Na al deze cultuur en historie liepen we verder naar het nieuwe gedeelte van de stad. Hier zagen we vooral restaurants, cafés en winkels met dure merken.

Tot slot deden we het Agios Nikolaos fort aan. Dit fort ligt aan het uiteinde van de pier aan de haven van Rhodos-stad. Het bijzondere aan deze locatie is dat hier ooit in een ver verleden het antieke wereldwonder de Kolossus van Rhodos moet hebben gestaan.

Hoewel dit beeld er al duizenden jaren niet meer staat, en men zelfs niet precies meer weet hoe het eruit heeft gezien, blijft de herinnering eraan altijd verbonden met Rhodos. Er is officieel helemaal niets meer terug te vinden van het beeld, maar ik heb persoonlijk geconstateerd dat er genoeg verdachte rotsblokken in de haven liggen die best weleens onderdeel kunnen zijn geweest van de Kolossus.

Lindos en de Acropolis

Lindos is de oudste stad op het eiland Rhodos. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat er al 3000 jaar voor Christus mensen op deze plaats woonden. Bovendien staat er een Acropolis die groter is dan die van Athene. Een goede reden voor ons dus om Lindos te bezoeken.

Om in het plaatsje te komen, huurden we een auto. Een capabele Ford Focus werd voor ons hotel afgeleverd. Een ritje van ongeveer drie kwartier zuidwaarts bracht ons bij Lindos. Het is opvallend hoe schilderachtig mooi dit stadje in de bergen ligt.

Bovenop de berg aan de kustzijde, ligt de Acropolis. Dit was in de klassieke oudheid een heiligdom voor de Griekse godin Athene. In de Middeleeuwen besloten de Johannieter Ridders echter dat het praktischer was op die plaats een burcht neer te zetten. Om die reden verbouwden ze de tempel tot vesting.

Om bij de Acropolis te komen, moesten we door het stadje Lindos heen. De straatjes zijn smal maar heel gezellig. Het hele plaatsje is praktisch omgebouwd tot een soort grote open lucht souvenirshop. In het hoogseizoen schijnt het hier zwart te staan van de mensen, maar nu konden we er onbekommerd rondwandelen.

De klim naar de Acropolis kon ook per ezel worden verricht. Hoewel de ezeltjes vrolijk naar ons balkten besloten we ze niet met ons te belasten maar de tocht te voet te volbrengen.

Bovenop de burcht waren er behalve de metersdikke vestingmuren van de Johannieters, ook veel resten van de oorspronkelijke Acropolis te vinden. Meest opvallend waren de bekende zuilen en diverse stenen met cryptische Oud-Griekse inscripties.

Verder konden we genieten van een werkelijk adembenemend uitzicht van het witte stadje Lindos en de blauwe Agios Pavlos baai.

Om de dag goed af te sluiten namen we een duik in het zwembad bij het hotel. Morgen weer vroeg op want er staat een trip naar Turkije op het programma!

Marmaris Turkije

We hadden trek in een lekker bordje kebab en Turkije is maar een paar kilometer verwijderd van Rhodos, daarom wilden we vandaag een klein uitstapje naar het Turkse vasteland maken. Waar we echter niet direct aan hadden gedacht is dat Turkije, omdat het buiten de EU ligt, een paspoort controle noodzakelijk maakt. Gelukkig duurde dit niet al te lang.

De boot voer in een kleine twee uur van Rhodos naar Marmaris in Turkije. Onderweg hadden we een mooi uitzicht over Rhodos-stad en over de grillige Turkse kust. Ons schip werd bovendien begeleid door dolfijnen, die sprongen maakten alsof ze net uit het Dolfinarium waren ontsnapt!

Het stadje Marmaris verscheen uiteindelijk tussen de bergen, wat een mooi plaatje gaf.

Eenmaal aangekomen bleek dat Marmaris een zeer toeristische plaats is, met duizenden winkeltjes en terrasjes. Dat we in Turkije waren kon niet missen, op de kade werden we begroet door een manshoog Ataturk standbeeld.

Het eerste programma onderdeel in Marmaris betrof een Turks ontbijt met panorama uitzicht over de stad. Dit lieten we ons best smaken want het “ontbijt” begon pas om 11:00 uur. Het uitzicht was er niet minder om.

Met onze groep werden we, alvorens we het stadje konden verkennen, eerst nog een juwelier en een leer-winkel ingeduwd. Eenmaal verlost van deze commerciële verplichtingen begaven we ons in het centrum. De overdekte bazaar in Marmaris bevat meer dan 1500 winkels.

Obstakel voor het lekker ontspannen winkelen was de mentaliteit van de verkopers, die zeer agressief waren in het proberen ons hun zaak in te loodsen. Dit is een duidelijk verschil met Griekenland, waar de sfeer veel gemoedelijker is. We waren hierdoor al snel uitgewinkeld.

In een tentje langs de kust genoten we daarom maar een welverdiende kebab-schotel. Ons doel voor deze dag was in ieder geval bereikt. Verder was er in Marmaris weinig te zien.

Hoewel het stadje Marmaris weinig indruk op ons had maakt, was het leuk even een uitstapje naar een ander land te kunnen maken. Op de terugweg scoorde ik overigens nog wel voor een zacht prijsje, een heerlijke tax-free Jack Daniels Single Barrel Whiskey. Dat was dan wel weer het voordeel van even de EU in- en uitgaan.

Morgen blijven we in Griekenland, maar gaan we weer een mooie boottocht maken. Ditmaal naar Simi: het eiland van de sponsduikers.

Simi, het eiland van de sponsduikers

Vandaag maakten we per boot een tochtje naar Simi, een klein (60 km2) eilandje in de buurt van Rhodos.

Het eerste dat opviel toen we de kust van Simi na anderhalf uur varen bereikten, was dat die er onvriendelijk uitziet. Het lijkt slechts een kale, onbewoonde rotsmassa.

Deze eerste indruk bleek echter slechts schijn, want dit eiland is wel degelijk bewoond.

We begonnen met een korte tussenstop bij een klein zeemansklooster in Panormitis, waar men de aartsengel Michael vereert. Een klein klooster, maar jaarlijks komen er toch duizenden gelovigen om eer te bewijzen aan deze aartsengel.

Daarna voeren we door naar de hoofdstad van het eiland, eveneens Simi (???? in het Grieks) genaamd.

Toen de hoofdstad in zicht kwam, werd duidelijk waarom dit eiland zo bijzonder is: alle huizen zijn er in neo-classistische stijl, in pastelkleuren gebouwd.

Dit bijzondere karakter heeft Simi al zo sinds een tijd van economische bloei toen er veel op natuurlijke sponzen werd gedoken. We leerden dat dit product eind 19e eeuw zeer populair werd in Europa. Duikers in Simi verdienden er letterlijk goud geld aan.

Het duiken naar sponzen was een gevaarlijke bezigheid, men dook tot 70 meter diep met provisorische middelen. De duikers werden dan ook niet erg oud. Ze wilden echter wel hun weelde tonen en deden dit onder andere met mooie huizen op het eiland. De sponsduikhandel stortte in met de komst van de synthetische spons maar het bijzondere karakter bleef bewaard.

Het was nog mogelijk een “echte” spons op de kop te tikken in een van de vele gespecialiseerde sponzen-winkeltjes maar die verleiding hebben we nipt kunnen weerstaan. Na een korte wandeling over de boulevard van Simi en het testen van de plaatselijke keuken (overigens zeer goed bevallen, zoals in heel Griekenland) namen we het veer terug naar Rhodos.

Epta Piges, de Zeven Bronnen

Landinwaarts, verscholen tussen de bossen, ligt een plek op Rhodos die de “zeven bronnen” wordt genoemd. Uit deze bronnen werd vroeger water gewonnen die een deel van de watervoorziening van het eiland vormde. De Italianen hebben deze plaats aangelegd ruim driekwart eeuw geleden, in de periode dat zij de scepter over Rhodos zwaaiden.

Wij waren met onze huurauto al vroeg op pad, waardoor het nog erg rustig was. Zo rustig dat we de weg niet konden vragen en een tijdje door de ruwe, onherbergzame bergpaden van het woud struinden zonder een stap dichter bij de bronnen te komen. Deze pittige bergwandeling had wel tot gevolg dat we een stuk ongerepte natuur van Rhodos te zien kregen.

Schichtige hagedissen volgden onze vorderingen op de voet.

Eenmaal weer op het juiste spoor kwamen we bij de tunnel, die 400 meter lang onder de berg door loopt. Door deze nauwe, donkere tunnel stroomt ijskoud water. We hadden gehoord dat het mogelijk was door de tunnel te lopen, maar het nauwe donkere gat waarvan het einde niet te zien was, gaf weinig vertrouwen en was niet bepaald uitnodigend.

Toch zijn we het gaan proberen, met een ander stel Nederlandse toeristen ter plaatse, die zich ook niet wilden laten kennen. De tocht door de tunnel bleek niet geschikt voor mensen met claustrofobie, want pas na enkele minuten gebogen en in het pikkedonker door het water te hebben gelopen kwam het licht van de uitgang in zicht.

De barre tocht door de tunnel was echter de moeite waard, want de uitgang bracht ons bij een kraakhelder meer, begrensd door een mooie kunstmatige waterval.

’s Middags rustten we even lekker uit bij het hotel. Morgen gaan we nog één dagje met de huurauto op pad. We gaan dan o.a. een kijkje nemen in de zogenoemde vlindervallei.

De Vlindervallei en Kamiros

De laatste dag dat we de huurauto tot onze beschikking hadden reden we dwars over het eiland naar de westkust. Onderweg deden we een bijzondere vallei aan die bekend staat als de Petaloúdes, de “vlindervallei”.

In dit gebied komen bepaalde soorten vlinders ’s zomers in grote getale samen om te paren. Deze gebeurtenis doet zich met name voor in de maanden juli en augustus, maar ook rond deze tijd van het jaar merkten we dat de vlindervallei een prachtig stuk natuur is waar vele vlinders te vinden zijn.

Er aangekomen konden we ons goed voorstellen waarom de vlinders specifiek deze locatie kozen om zich voort te planten. Het is een prachtig stuk bos met oude bomen, stroompjes en kleine watervalletjes.

Er is een keurig pad aangelegd met houten bruggetjes en stenen trappen, waardoor het niet moeilijk was de juiste route aan te houden. Opvallend was overigens dat de meeste vlinders zich bleken te bevinden buiten de aangegeven paden, waarvoor bovendien 3 euro entree moest worden betaald. De insecten voelden zich waarschijnlijk een beetje bekeken en wisten op deze wijze passend hun gram te halen.

Deze keer werden we niet alleen begluurd door hagedissen, maar ook door een dikke vette zoetwater krab die het zich gerieflijk had gemaakt op een rots.

Na de vlindervallei reden we helemaal door naar de westkust, omdat zich hier één van de oudste ruines op Rhodos bevind, de stad Kamiros. Deze stad is in de tweede eeuw voor Christus, toen Rhodos nog het centrum vormde van de Hellenistische cultuur, verlaten en sindsdien wonen er geen mensen meer.

Alles wat rest is een indrukwekkende vlakte vol oude funderingen van huizen, baden en tempels. De vroegere bewoners hadden deze plek met zorg uitgekozen: vanaf de stad hadden we een prachtig uitzicht over zowel de binnenlanden als de zee, met het eiland Simi zichtbaar aan de horizon.

Beseffend dat dit onze laatste volledige dag op het eiland zou zijn, besloten we onszelf nog één keer te trakteren op een lekkere milkshake in onze favoriete cocktailbar in Faliraki.

Morgenochtend vroeg vertrekt onze vlucht huiswaarts alweer. We zullen Griekenland en in het bijzonder het eiland Rhodos zeker missen. Het aangename klimaat, de overal aanraakbare cultuur en historie, de mooie natuur en ook de warme mensen maken het een ideaal vakantieoord.

Doordat we buiten het hoogseizoen zijn gegaan konden we bovendien op ons gemak en ongestoord al dit moois in ons opnemen, zoals dat hoort op een vakantie!

αντίο, (antío)
Jeroen & Annemarie

Filmpje van de reis

Een korte sfeerimpressie van onze prachtige reis naar Rhodos. Beelden van de bootreizen naar Simi en Marmaris in Turkije, de vlindervallei Petaloúdes, Rhodos-stad, Lindos, de akropolis in Lindos en Kamiros.